Volkslied van Borkel en Schaft
(melodie: Cherio in holland daar zingen ze zo).
Refrein: Tussen beemd en bij ven,
in schaduw van eik en van den,
troepen de huiskes tot buurten bijeen,
en al die gehuchtjes die voelen zich één,
daar wij trots zijn naar Brabantse trant,
op d’adel van de boerenstand,
op boer en boerinnen, hun grote gezinnen,
de trots van ons Brabantse land.
1. Wegverscholen in lommer van bomen en bos,
ligt als ‘n diamant,
‘t heerlijke dorpke Borkel en Schaft
verloren in ‘t Kempenland;
boerenhuiskes die troepen in buurten bijeen
midden in veld en in wei;
hoog boven alles steekt trots onze kerk,
z’n torentje hoog in de wei;
‘t rivierke stroomt kabbelend en klaterend voort,
‘t molentje draait rustig rond
en zwaluwen zwieren en blij tierelieren
de vogels in ‘t lover rondom.
2. Als guirlanders doorkruisen de buurten de streek,
van Malpie tot Barrier,
hier strooide God het natuurschoon uit
met kwistige hand en met zwier;
In de Beken, de Pee, op de Achterste Brug,
‘t is overal zo schoon:
Voortste Brug, Klein Schaft, de Hoef en Kapel
steken elkaar naar de kroon;
en Klein Borkel, het Poterseind, de Achelse dijk,
‘t Heike, de Hoek en de Straat:
‘t is alles een weelde, waar God hiermee speelde,
waar je ook kijkt of ook gaat.
3. Hier heerst eenvoud en gulheid en hartelijkheid,
vormen een hechte band.
Godsdienstzin uit zich hier kinderlijk schoon,
naar oude Brabantse trant.
En gebruiken van honderden jaren geleen
blijven bij ons in eer
Gilde en Rijdans en Boogschutterij
Paardensport en zoal meer.
Iedere zomer is hier ook dat echt boerenfeest
tussen hooi en de oogst:
dan wordt ongedwongen
de vreugd uitgezongen
omdat dan de Gilde trakteert.
|